หวังว่า....EPISODE 3 (ทำยังกับ STARWAR) คงจะทำให้น้องๆประทับใจบ้าง
สักนิด...นึกถึงพี่ รงค์ วงศ์สวรรค์ แห่งรุ่น ลมหวน ที่ท่านเขียนข้อความสั้นๆเกี่ยวกับ อนศ.ทีไร อ่านแล้วไม่น้ำตาซึมก็เกิดความหึกเหิมในสถาบันของเราทุกที อยากให้พี่เขียนอะไรเกี่ยวกับ “คณะเรา” อีกสักครั้ง...
EPISODE 1 (อนศ.VS ตอ.) 2499 อันธพาลครอง...
ไม่ใช่ครับ ธันวาคม 2499 พิษณุโลก ได้รับจดหมายจากคุณแม่แจ้งว่า คุณพ่อย้ายเข้ากรุงเทพฯแล้ว เตรียมมาเข้าประถม 4 โรงเรียน “อำนวยศิลป์ พระนคร” คุณพ่อย้ายไปหลายจังหวัดที่ไม่มีโรงเรียนอนุบาล ผมเลยต้องมาอยู่กับคุณยายและน้าสาวเข้าเรียนอนุบาลประจำจังหวัดพิษณุโลก...ตื่นเต้น ดีใจ...โรงเรียนอะไร รู้สึกมีมนต์ขลัง “อำนวย” เป็นคำนำหน้าหลายๆโรงเรียน เช่นเดียวกับ “ศิลป์” ก็เป็นคำลงท้ายหลายๆโรงเรียนด้วย แต่แปลกนะเด็กประถม 3 อย่างผมรู้สึกมีความประทับใจเล็กๆกับชื่อ “อำนวยศิลป์” ตั้งแต่ยังไม่เห็นโรงเรียนเลย
เปิดเทอม พฤษภาคม 2500 ตื่นเต้น กลัว ประหม่า ดีใจ หน้าอกปัก อ.น.ศ.19440
หิ้วกระเป๋าและกล่องข้าว 2 ชิ้น ขึ้นรถเมล์ขาว สาย 8 หมอชิต-สะพานพุทธ...15 นาทีถึงสี่แยกกองดับเพลิง เดินอีกนิด...โรงเรียนเราใหญ่โตจัง นักเรียนมากมาย ผมอยู่ประถม 4ก.ซะด้วย...ติดตามอ่านผลกีฬาที่กระดานข่าวทุกเช้า เราชนะบ่อยจัง อยากไปดูที่สนามมั่งนะ ถามพี่ๆว่า
ไปดูยังไง ที่ไหน พี่ๆมองผมแล้วตอบว่า “อย่าเพิ่งไปเลยน้องเดี๋ยววิ่งไม่ทันจะโดนลูกหลง”
ผมอายุ 8 ขวบครึ่ง ตัวเล็ก ผอมบาง เลยถามต่อว่า “วิ่งหนีอะไรหรือพี่?” จนได้รับคำอธิบายและถึงบางอ้อ แต่กระนั้นผมยังฝืนคำเตือนของพี่ๆ เมื่อฟุตบอลเตรียมอุดม ซึ่งจัดขึ้นเป็น
ครั้งแรกของกรมพลศึกษา เข้ารอบ 2 ฝนตกทุกวัน (เทอม 2) เปียกมะลอกมะแลก ขึ้นรถเมล์สาย 18 สี่พระยา-สะพานซังฮี้ กลับบ้านซึ่งอยู่ตรงข้าม รพ.พระมงกุฎ เกือบทุกเย็นที่มีกีฬาแข่ง...ดูกีฬาบ่อย
เริ่มรู้ว่าคำว่า “อำนวยศิลป์” เป็นคำเฉพาะที่มีมนต์ขลัง มีพลัง มีเอกลักษณ์ ต่างจากโรงเรียนอื่นๆที่ขึ้นต้นด้วย “อำนวย” หรือลงท้ายด้วย “ศิลป์” ระยะหลังๆ (20-30 ปี) ได้ยินน้องๆเรียกตัวเองว่าเด็ก “อำนวย” ทำให้รู้สึกแปลกๆ ดูขาดๆ หรือลดลงอะไร
สักอย่าง อยากให้น้องๆรู้สึกว่าคำว่า “อำนวยศิลป์” เป็นคำเฉพาะ เป็นคำคำเดียว เรียกตัวเองว่า “คณะเรา” , “อ.น.ศ.” ชมพูม่วงดวงใจ จะดูมี CLASS กว่า ปกติผมจะใช้คำว่า “ผม...อำนวยศิลป์” ครับ อย่างเต็มปาก เมื่อพบปะผู้คนและถูกถาม หรือเมื่อต้องแสดงตน
และผมจะหาโอกาสและแสดงตนเสมอเมื่อสบโอกาสหรือมีคนเปิดช่องให้...
ปลาย พ.ศ. 2500 อนศ.เข้าชิงชนะเลิศกับ ตอ. จำวันที่ เดือน ไม่ได้จริงๆ...วันนั้นตั้งแต่เช้าแทบจะไม่ได้เรียน เตรียม,ธง,ป้ายเชียร์ โรงอาหารเปิดเพลงเชียร์ทั้งวัน... ตกบ่ายเสียงเอะอะจากหน้าโรงเรียนว่า สตร. ข้ามเส้นแบ่งเขต (สน.พญาไท) มาแล้ว พี่ๆวิ่งเช็คที่เก็บคลังแสงกันวุ่น แต่พอใกล้เข้ามาทุกคนต้องแปลกใจอย่างที่สุด...กองดุริยางค์ สตร. พร้อมป้ายผ้าผืนใหญ่ชู “สตร.เชียร์ อนศ.” มาเจริญสัมพันธไมตรีด้วย และตามไปปักหลักเชียร์ที่หัวมุมรอยต่อของอัฒจรรย์ หลังคา SCORE BOARD เราถูกยิงนำไปก่อน 0-1 และในที่สุดก็คว้าโล่ห์ฟุตบอลเตรียมอุดมครั้งแรกมาครองด้วยสกอร์ 3-1 อาจารย์พาซึ่งปกติมือซ้ายถือบุหรี่กระป๋อง____ มือขวาถือไม้เรียว วันนั้น 2 มือของท่านโอบกอดโล่ห์แนบแน่น ท่านพูดหลังสนามศุภว่า เราอยากจะ
แห่โล่ห์กลับโรงเรียน แต่มีประกาศของคณะปฏิวัติ (จอมพลสฤษฎ์ ธนะรัตน์)ห้ามชุมนุม หรือเดินขบวน เราจึงปฏิบัติตาม...ตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูกครับสำหรับปีแรกในรั้ว ชมพู-ม่วง สำหรับเด็กอายุ 9 ขวบอย่างผม ในเวลาไม่ถึงปี เลือดผมกลายเป็นสีชมพู-ม่วงไปแล้ว ...ผมขอบันทึกวีรบุรุษ พี่ๆของเราซึ่งผมจำได้แค่ 3 คนจริงๆ 1.ผู้รักษาประตู กระจ่าง อินใจเอื้อ
2.แบ็คซ้าย วิญญา แสงมิตร 3.ศักดิ์ศิริ วิเศษสมิต จำตำแหน่งไม่ได้ เชื่อว่าที่โรงเรียนน่าจะมีรายชื่อนักฟุตบอลชุดนี้อยู่ .....สวัสดี
@ @ @ @ @ @ @ @ @ @ @ @
_________________
ศุภอรรถ นัจจะนันทน์ 19440
รุ่นลมโชย (มศ.3 ปี 06)
041 929 5152
Thip goldsmith & Jewellery
612-93876272
Sydney Australia
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น